+ leeg -

BalancerenHoe voelt het om je goed te voelen?

Van 'huisje, boompje beestje' via dakloos naar seniorenflat

Het verhaal van een vrouw van 60 jaar, alleenstaand. Hoe zij op straat belandde, hoe zij armoede ervaart en hoe ze verbondenheid met anderen en nieuwe levensvreugde vindt.

Mijn ex-man woont in de VS, evenals mijn zoon met zijn gezin. We hebben jaren in Engeland gewoond, waar ik na de scheiding allerlei kleine baantjes had en steeds moeilijker rond kon komen. Daarom ging ik terug naar Nederland, vond snel werk in een zeilmakerij en onderdak bij mijn zus. Eind 2000 kregen we een heftige ruzie en kon ik niet meer bij haar wonen. Een tijdje kon ik hotels betalen, maar daarna kwam ik in de nachtopvang voor daklozen terecht. Het lukte me een tijdje mijn baan te behouden, maar na een tijd werd ik ziek van alle stress. Pas na een jaar juridisch getouwtrek en met steun van een advocaat, kreeg ik een WAO-uitkering. In die tijd heb ik schulden opgebouwd, waardoor je dan nog langer van weinig moet rondkomen. Via een pension en begeleid wonen heb ik sinds vier jaar een eigen seniorenflat, na vier jaar zonder eigen onderdak. Nog steeds vind ik het moeilijk om te ontspannen, rust te voelen en te genieten van het leven, al zijn die momenten er vaker en langer.

Armoede maakt je ziek

In Engeland kon ik door geldgebrek niet naar mijn zoon in de VS tijdens twee crisissituaties in zijn leven. Ik heb me daar lange tijd erg verdrietig en schuldig over gevoeld. Het was ook mede-oorzaak van mijn ziek worden jaren later. Het gaat beter sinds ik met steun van fondsen twee keer op bezoek ben geweest en ik via e-mail goedkoop veel contact kan onderhouden.
Geld wordt ongewild een belangrijk onderwerp in je leven. Je moet er elke dag gedwongen mee bezig zijn. Ik ben elke keer weer bang voor tegenvallers. Formulieren voor kwijtschelding of andere financiële post geven altijd weer veel paniek, stress en onzekerheid. Ik ben blij dat ik nog steeds een begripvolle ondersteuner heb voor mijn financiële zaken. Ik heb op mijn leeftijd alleen maar het perspectief dat het nog slechter wordt. Ik heb straks geen recht op het aanvullend pensioen dat ik in Engeland heb opgebouwd. Als je altijd een werkend leven hebt gehad en verder geen problemen zoals alcohol-, drugsverslaving of criminaliteit, dan is het extra schokkend dat uitkeringsinstanties je benaderen vanuit de vragen 'Ben je wel te vertrouwen?' en 'Wil je werken of wil je profiteren?'
Omdat veel mensen zeiden ‘je ziet er niet dakloos uit’, ging ik mezelf expres verwaarlozen: als een dakloze er zo uit moet zien, nou, dan doe ik dat wel. Ik keek goed naar iemands ogen als ik zei “Ik ben dakloos” en kon dan voelen of iemand zich méér voelde dan ik of niet. Armoede en dakloosheid maken het moeilijk je eigen bron van levensvreugde te voelen. Van de stress en zorgen word je moe, je hebt minder weerstand, je leeft voortdurend met een schuldgevoel dat je faalt, dat je niks van je leven maakt. Alles uit het leven halen, veel kunnen doen, je gewoon goed voelen zonder onrust en spanning, vakantie houden: ik heb vaak het gevoel niet écht te kunnen leven, genieten en ontspannen.

Creativiteit en verbondenheid

Tegelijkertijd heeft de armoede mij noodgedwongen wel geleerd om van dag tot dag te leven: accepteren wat er naar je toekomt en erop vertrouwen dat je krijgt wat je nodig hebt. Vanuit dat geloof leef ik meer en meer: God geeft me wat ik nodig heb en ik zal het geluk niet in materiële zaken vinden. Je leert om er met weinig middelen toch iets van te maken. Toast met jam en slagroom is dan taart en met lapjes van de markt richt ik mijn flatje mooi in!
Ook ervaar ik een sterk gevoel van verbondenheid met andere mensen die arm zijn. Ik zoek nog steeds de mensen van de straat op in de opvang en op straat. Toen ik daar zelf vertoefde, bracht ik andere daklozen naar ervaringsdeskundige belangenbehartigers (‘straatadvocaten’), zodat zij geholpen zouden worden. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen op het kantoor van de straatadvocaten en op een dag vroegen ze mij of ik mee wilde werken aan een theaterproject over dakloosheid van een andere organisatie. Daar heb ik met veel plezier kennis gemaakt met theater en spelen. Het inspireerde mij om zelf een theatergroep op te zetten: Spotlicht, voor en door kansarme mensen. Begin 2007 was de première van onze eerste theaterproductie 'Licht aan!'. Theater is een aansprekende manier om met humor en lichtheid een zware inhoud op het publiek over te brengen. Spelers kunnen hun moeilijke ervaringen omzetten in creativiteit, trots en speelplezier. Dat is prachtig om te zien. Ik leer veel van alles wat er bij de organisatie van Spotlicht komt kijken en iedereen die er zich voor inzet. Die verbondenheid is onbetaalbaar en geeft mij levensvreugde
.

Naar de top van de pagina

Naar startpagina Arme Krant van Nederland

Naar overzichtspagina publicaties

 

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player