+ leeg -

BalancerenSamen sterk

wegzakken, opkrabbelen en elkaar steunen

Het verhaal van hoe een vrouw in de financiële problemen raakte, hoe ze er langzaam bovenop kwam en hoe ze de werkgroep 'Samen Sterk' opzette.

Zeven jaar geleden kwam mijn man thuis te zitten na een reorganisatie op het bedrijf. Mijn man kreeg een vertrekpremie en had niet zo’n haast om gelijk te solliciteren. Er ging regelmatig een sollicitatiebrief de deur uit, maar overal op reageren was niet nodig. Intussen was ik eindelijk zwanger, na drie miskramen. Het was geen makkelijke zwangerschap. In juli werd onze dochter geboren. Mijn man was nog steeds werkloos thuis. Hij ging na een paar maanden wel vrijwilligerswerk doen, maar dat levert geen geld op. Hij kreeg hulp van een reïntegratiebureau, maar ook hiermee lukte het niet. Hij schreef bijna perfecte sollicitatiebrieven, maar aangezien hij een heel specifieke opleiding heeft, was het moeilijk werk te krijgen. Financieel lukte het niet meer. Wij schaamde ons ervoor. We hebben hulp gevraagd bij een bureau voor schuldhulpverlening. Maar omdat we een koophuis hadden, moesten we eerst naar een huurhuis voordat ze iets voor ons konden betekenen. Ik moest mijn moeder steeds vaker om hulp vragen bij het kopen van de dagelijkse boodschappen. Ik had geen aanmaningen, maar voor eten en verzorging hadden we niks meer over. Toen onze dochter anderhalf was, had ik er genoeg van. We gingen ons aan elkaar ergeren. Ik wilde wel werken, maar had psychische klachten door een whiplash. Mijn man wilde wel, maar wist niet meer waar hij op moest reageren. Het lukte ons niet meer het hoofd boven water te houden. We leken te gaan verzuipen.
Ik heb op zekere dag gezegd: "We gaan nú hulp roepen, anders ga ik scheiden en kies ik voor mijn dochter." Vreselijk hard, maar dat was de stap om verder te komen. Ik schaamde me dat ik bij mijn vriendin moest bedelen om schoentjes te krijgen voor mijn dochter die net leerde lopen.

Je geneert je dood

We zijn naar het buurtmaatschappelijk werk in onze wijk gegaan. We kregen opdracht om de vaste telefonie en de auto eruit te doen. Alles wat overbodige luxe is, moesten we verkopen. Ze heeft ons aangemeld bij de voedselbank. En we kregen brood aan de deur van Pater Poels. Je geneert je dood en gaat door de grond heen. Maar je pakt de lijntjes die je aangereikt worden om uit de puinhoop te komen. Brood kregen we aan de deur, en ik had zowaar nu en dan iets bij de koffie. Aan niemand hoefden we verantwoording af te leggen De eerste stap bij de voedselhulp was een grote overwinning. Ik voelde me zo te kijk staan. Maar de lieve mensen die dit op hebben gezet, hebben ons hartelijk verwelkomd. We werden als bijzondere gasten ontvangen. Niemand die je scheef aankijkt; we zaten allemaal in hetzelfde schuitje. Uit dank ben ik iets terug gaan doen. We hebben een keer een bingo georganiseerd met prijzen die via de detailhandel ter beschikking werden gesteld. Zelfs een goede imitatiezanger van Frans Bauer wilde ons een leuke middag bezorgen. Zo probeerde ik iets terug te doen. Want samen kun je veel. Een stukje ontspanning maakt ook het leven in armoede makkelijker, draaglijker.

Alles kwam weer op de rit

Na een jaar konden wij de voedselhulp bedanken en alleen verder. Alles kwam weer op de rit. Mijn man had werk gevonden. Echter, uit de rode cijfers komen duurde nog wel even. Met mensen die ik had leren kennen bij de voedselbank hebben we gedacht om iets op te zetten naast de voedselhulp, om mensen elkaar te laten helpen. Met wat ik over heb of waar ik niets meer mee kan doen, kan ik een ander helpen; een soort ruilhandel. Maar ook in de sfeer van ontspanning kun je voor elkaar iets doen. We bedachten de werkgroep 'Samen Sterk'. Het zou fijn zijn als we een plekje kunnen maken waar we in ieder geval met elkaar als lotgenoten een bakje koffie konden drinken of een kaartje konden leggen of iets leuks maken. De wethouder stuurde ons naar Moedercentrum De Ketting. Na een gesprek mochten we daar gebruik maken van een ontvangstruimte. Inmiddels komen we al drie jaar op donderdagochtend samen. We proberen armoede bespreekbaar te maken. Dit is nog steeds moeilijk. Niemand hangt graag zijn vuile was buiten. Ik wel. Ik heb er voortaan lak aan wat mensen vinden. Ik laat juist zien dat je met knokken een heel eind komt. Als je samen dingen onderneemt, kun je ook sterker worden. Leuke dingen hoeven niet altijd geld te kosten.

Ruggengraat

Onze werkgroep Samen Sterk functioneert nu in twee wijken. We hebben acht vrijwilligsters die zich actief inzetten en we hebben contact met 30 à 40 gezinnen. Op moedercentrum De Ketting eten we samen met sociaal buurtcafé op elke laatste zaterdag van de maand. We organiseren diverse leuke activiteiten. In een andere wijk hebben we kledingbeurzen gehouden. We staan binnenkort met vijf kramen op de openingsbazaar van het nieuwe wijkgebouw. Op 17 oktober, Werelddag tegen Armoede, zetten we een evenement neer. Wij geven aan diverse organisaties door waar sommige dingen misgaan. Wij onderzoeken soms voor anderen waar ze op vastlopen in de hulpvraag. Kortom, kom je bij ons dan sta je niet alleen, dan krijg je onze ruggengraat mee en sta je sterk.

Ook nu is het weer spannend

Zelf heb ik kunnen solliciteren op een baantje bij de organisatie waar ik het eerst binnenkwam. Ik heb nu een baan van 10 uur. Dit is echt voor de extra dingen. Langzaamaan komen we uit de rode cijfers. We weten sinds kort echter dat onze dochter de ziekte coeliakie heeft en bepaalde dingen niet meer gewoon mag eten. Haar dieet geeft voor ons extra kosten en dat moeten we leren incalculeren. Maar dat komt goed. We weten wat we moeten inleveren om dit op te vangen.
Ook nu is het weer spannend. Het werk van mijn man heeft deeltijd-WW aan moeten vragen voor het personeel. Er is goede hoop. Maar toch: in ons achterhoofd zitten er ook vraagtekens. Maar wij weten wat we moeten inleveren om uit de rode cijfers te komen en te blijven. We rijden geen auto meer als het niet kan. We gaan gelijk weer alle luxe uit huis gooien. Niet dat we die veel hebben. Maar telefoonabonnement en het tijdschrift dat ik samen met mijn moeder lees, gaan er gelijk weer uit. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Ik leer nog iedere dag van werkgroep Samen Sterk ook al heb ik zelf het initiatief genomen. Wij leren de wethouders soms nog dat het niet zo makkelijk gaat, al word het zo wel afgeschilderd. Wij geven mensen een wegwijzer waar je naar toe kunt. Ik krijg vaak zo leuke redacties. En werkelijk waar: iedereen kent wel iemand die de eindjes niet aan elkaar kan knopen. Wij zoeken nog steeds vrijwilligsters die Samen Sterk willen versterken. En ik blijf me inzetten om anderen te helpen. Want Samen Staan we Sterk.

Naar de top van de pagina

Naar startpagina Arme Krant van Nederland

Naar overzichtspagina publicaties

 

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player