A leeg A
logo Ab Harrewijn Prijs

Nominaties Ab Harrewijn Prijs 2010

Door Hub Crijns

Op donderdag 13 mei 2010 (Hemelvaartsdag) vond in Centrum De Boskant in Den Haag de achtste uitreiking van de Ab Harrewijn Prijs plaats
Ab Harrewijn (1954) was de oudste van een gezin uit acht kinderen. Hij groeide op in Giessen-Nieuwkerk bij Dordrecht, in een milieu van hervormden en ARP’ers. Ab studeerde theologie in Utrecht en was in de periode van 1982 tot 1984 predikant in opleiding in Utrecht en Amsterdam. In zijn studententijd werd hij lid van de CPN. Na zijn studie werd Ab Harrewijn arbeidspastor bij DISK Amsterdam (van 1983 tot 1994). Vanuit dit werk met mensen in de scheepswerven, met arbeidsongeschikten, met migranten wist Ab hoe moeilijk het is om langdurig van een minimum inkomen rond te komen. Hij vertaalde de gevolgen van de economische crisis van de jaren tachtig naar kerk en politiek door de discussie over armoede, ook in Nederland, aan te gaan. Hij staat aan de wieg van de kerkelijke anti-armoedebeweging de Arme Kant van Nederland/EVA.
Na vele jaren buitenparlementair debat en actievoeren koos hij voor het politieke ambacht binnen Groen Links. Hij werd er partijvoorzitter (1995-1998) en vanaf 1998 Tweede Kamerlid met als onderwerpen sociale zaken en defensie. Religie bleef bij hem, omdat hij het Platform De Linker Wang mee oprichtte. Via De Rafelrand gaf hij daklozen een gezicht en organisatie. Bij de plannen van Leidsche Rijn werd hij de initiator voor een woon-, leef- en werkgemeenschap voor dak- en thuislozen.
Ab overleed op 13 mei 2002 aan de gevolgen van een herseninfarct. De Landelijke Cliëntenraad organiseert sinds 2003 jaarlijks de Ab Harrewijn-rede. Om zijn geestelijke nalatenschap actueel te houden is in het jaar na zijn overlijden de Ab Harrewijn Prijs ingesteld, uit te reiken aan een mooi initiatief voor de onderkant van de samenleving.

Nominaties voor 2010

Evenals eerdere jaren heeft de jury in de achterbannen van DISK, de arme Kant van Nederland/EVA, GroenLinks, De Linker Wang, de Emmausbeweging, en zo verder oproepen gedaan om projecten en activiteiten van hartstochtelijke ijveraars voor sociale beweging van onderop voor te dragen. De jury heeft het moeilijk gekregen, want dit jaar zijn maar liefst 29  (!) mensen en hun activiteiten voorgedragen. Uit die reacties kunnen we stellen dat de Prijs een breed draagvlak heeft. Er waren meerdere bijeenkomsten van de jury voor nodig. Na rijp beraad en veel overleg heeft de jury de volgende vijf mensen en projecten genomineerd voor de uitreiking van de Ab Harrewijn Prijs 2010.

Nol Breebaart en Willem Giezeman van het Stagehuis Schilderswijk te Den Haag

Als Nol Breebaart en Willem Giezeman hun pensioen in zicht hebben, willen zij hun ervaring en kennis inzetten voor de jongere generatie. Ze hebben een oude woning als uitvalsbasis en willen jongeren begeleiden: op school, met stages, in het leven, op hun weg in de samenleving. Ze krijgen zelf ondersteuning van de diaconale organisatie Stek voor stad en kerk. Nol en Willem: “We gingen van start met stagiaire Ali Bouyazdouzen. Hij organiseerde voor jongeren en hun ouders debatten over hufterigheid en asociaal gedrag plus hoe het anders en beter kan. Daar kwam met Ali en Yu Lan Leffers, een andere stagiaire, een theaterproject uit voort met tien jongeren uit de Schilderswijk. In het stuk spelen zij hun eigen hufterigheid, maar ook hoe hufterig ze zelf bejegend worden. Met een aantal vrouwen uit de wijk ontstond het project Social Sofa. Met kunstenares Henneke van der Spek is in het buurthuis een betonnen bank met 40.000 steentjes beplakt tot een groot mozaïek. Turkse vrouwen en vrouwen uit de RK buurtkerk hebben al plakkend heel wat afgepraat. Met de  twee stagiaires Vahide Balsic en Seher Bilgi is dit jaar de huiswerkklas opgezet, met als vervolg een training voor de CITO-toets. Allerlei groepen gebruiken ons huis inmiddels voor vergaderingen, koken of zingen. We hebben ideeën en plannen genoeg.”
www.stagehuisschilderwijk.nl

Marcia Kroes, oprichtster van de Stichting Zelfbeschadiging te Utrecht 

“Weinigen hebben weet van de wereld waarin iemand leeft, die zichzelf pijn doet en beschadigt. Vaak is met harde lessen geleerd, dat je pijn en verdriet kan onderdrukken met zwijgen en niet-huilen. Je blokkeert als het ware jezelf in die pijn. Maar wat je wegduwt moet er toch ook weer uitkomen. Bij sommige mensen, ook bij mezelf, uit zich dat in zichzelf pijn doen. Zo draait een cirkel open van pijn die weggeduwd wordt en nieuwe pijn die je jezelf aandoet om pijn weg te duwen.” Marcia Kroes probeert uit te leggen hoe het mechanisme in elkaar steekt. “Eigenlijk wilde ik vooral rustig en begrijpend bejegend worden. Kunnen praten over mijn geschiedenis, mijn ervaringen, mijn  pijn. Maar ik merk dat velen daar niet voor open staan. Je bent een probleem, een gek probleem. Je bent een geval, waar pillen in gestopt moeten worden. Op lijden heerst een taboe, vooral op lijden dat iemand zichzelf aandoet. Dus ontvang je vaak negatieve en afwerende benaderingen, terwijl je hulp zoekt. Daarom ben ik begonnen met het werk van de Stichting, van waaruit ik voorlichting kan geven in de zorgwereld. Ik kan in ieder geval nu pleiten voor adequate hulp, vriendelijkheid, mildheid in plaats van straf.”
www.zelfbeschadiging.nl

Nico Sannes van de Stichting CASCO te Capelle aan den IJssel

Nico Sannes, secretaris van stichting Casco, steekt meteen van wal: “Geld lenen, dat investeren en daarmee je werk doen: zo draait de motor van de economie. Zo ook die van de scheepvaart. Zonder schepen zou de wereldwijde economie snel op zijn gat liggen. Maar wie leent, moet ook aflossen. Wie economisch handelt of op zee van alles vervoert, moet rekeningen betalen. Als een reder dat niet doet, kunnen de schuldeisers op het schip beslag laten leggen. Het gaat in de haven aan de ketting, totdat de reder de schuld aflost of de rekening betaalt. Maar wat gebeurt er dan met de zeelieden? Zij hebben een goede baan of een armoe baan. Heb je als zeeman de pech, dat jouw schip aan de ketting wordt gelegd, dan wacht je het lot van weken, maanden en zelfs jaren in eenzaamheid en armoede te moeten doorbrengen in een vreemde have. Je mag niet van de bot af. En hoe moet dat dan? De Stichting Casco heeft vrijwilligers, die sociale en maatschappelijke hulp bieden. Ze bezoeken de zeelieden, geven informaties, bemiddelen met zorg, brengen kleding, levensmiddelen en voeren rommel af. Ze bemiddelen met contacten met landgenoten en doorbreken de muur van sociaal isolement. Tussen wal en schip ontstaat een ketting van leven. Daar doen we het voor.”
www.casconederland.nl

Flore Brummans, oprichtster en voorzitter van de Stichting Wilskracht te Reuver

Veronderstel dat je in je leven vertraging hebt opgelopen door allerlei ervaringen met geweld: geestelijk en fysiek en andersom. Veronderstel dat heel veel hulpverleners en zorgverleners aan je hebben zitten sleutelen. Veronderstel dat je om te vergeten aan de drugs bent geraakt, of aan de alcohol of medicijnen. Veronderstel dat je uitbehandeld en zonder geld op je eigen benen moet staan. Hoe nu verder? Wie kijkt er naar je om? Wat moet je nog? Flore Brummans vat kort werelden van pijn, achterstelling en eenzaamheid samen. “Ik heb zelf ook zo’n wereld gekend. Ik heb alle kanten van de hulpverlening meegemaakt. Ik weet van mezelf dat je meer nodig hebt dan een uurtje gesprek, een traject of een behandeling, een medicijn. Je wil aandacht, langzaam uitzoeken hoe het beter kan, samen met lotgenoten. Zo ben ik in 2002 vanuit een caravan begonnen met een eigen crisisopvang van, voor en door vrouwen met geweldservaringen. Nu hebben we een zestal activiteiten. We bieden opvang in een crisissituatie, een verwerkingsgroep, een groep die bezig is met vriendschap (aan)leren, een andere groep met hoe je ook jezelf kunt herstellen, we bieden creatief zijn, in beweging komen en elkaar ontmoeten aan. We zijn begonnen in Reuver en werken nu in heel Limburg Er zijn 13 zelfhulpgroepen en de crisisopvang voor vrouwen bestaat al acht jaar. Daarnaast geven we voorlichting en informatie in bedrijven en sociale werkplaatsen. We werken vooral met donaties, organiseren van snuffelmarkten en verkoop van crea-doe van de vrouwen. We hebben nu een duidelijk eigen werkwijze, die nu ook in de reguliere hulpverlening overgebracht kan worden.”
www.stichting-wilskracht.nl.

Andries Kroes van de Stichting Versus te Skarsterlân  

In Zuid-Friesland zijn de afgelopen jaren een aantal vrijwilligersorganisaties uit het maatschappelijk middenveld actief in het anti-armoedebeleid. Ze hebben elkaar gevonden in een regionale Sociale Alliantie. Met name hebben ze hun krachten gebundeld om mensen die moeten rondkomen van een minimuminkomen bij te staan. Andries Kroes: “Heel veel mensen met een minimuminkomen weten niet dat ze recht hebben op extra inkomenssteun. Je moet dan denken aan zorgtoeslag, huurtoeslag, teruggave van belastingen, heffingskortingen en kinderoppastoeslag. Ook de gemeente heeft allerlei toeslagen, kortingen en vrijstellingen. Er zijn. Mensen kennen al die voorzieningen niet, maar ze zien ook op tegen het gaan naar loketten, praten met ambtenaren, invullen van formulieren. Of ze schamen zich gewoon voor hun lage inkomen en armoede. Als vrijwilligersorganisaties hebben we veel kennis en menskracht in huis om mensen hierbij te helpen. We hebben een spreekuur opgezet en gaan bij mensen thuis op bezoek. We hebben een Kanskaart laten drukken met daarop kort wie we zijn en waar mensen recht op kunnen hebben. Met huisbezoek verspreiden we die kaart en wijzen mensen op hun mogelijkheden. Daarna helpen we hen verder. Zo proberen we sociale uitsluiting tegen te gaan en armoede te bestrijden.”

Ab Harrewijn Prijs

De Ab Harrewijn Prijs wordt mogelijk gemaakt door particuliere giften en ondersteuning van: De Linker Wang, platform voor geloof en politiek; GroenLinks; Stichting Dienst in de Industriële Samenleving vanwege de Kerken (DISK), de werkgroep Arme kant van Nederland/EVA, en Emmaus Haarzuilens. De Prijs is vernoemd naar Ab Harrewijn, theoloog, dominee, arbeidspastor bij DISK Amsterdam, voorzitter en Tweede-Kamerlid van GroenLinks, op 13 mei 2002 overleden. De Ab Harrewijn Prijs wordt sinds 2003 jaarlijks uitgereikt op 13 mei. De jury van de Ab Harrewijn Prijs bestaat uit Siska Barelds (partner van Ab), Hub Crijns (directeur DISK), Ruard Ganzevoort, (voorzitter De Linker Wang), Eddy Reefhuis (oud-studiegenoot van Ab), Paul Rosenmöller (voormalig fractievoorzitter GroenLinks) en Els Veenis (voormalig partijbestuurder GroenLinks). Mediapartner NCRV ‘Schepper en co’ wijdt een radioreportage aan de Prijsuitreiking. De winnaar van de Ab Harrewijn Prijs krijgt een kunstwerk met bijbehorende cheque van 5.000 euro uitgereikt. Voor de andere vier genomineerden is een prijs van 1.500 euro beschikbaar. Plaats van uitreiking is Kerkcentrum De Boskant, Fluwelen Burgwal 45 in Den Haag.

Meer informatie over de prijs treft u aan op www.abharrewijnprijs.nl. Uw voordrachten kunt u toesturen naar: Secretaris Ab Harrewijn Prijs: Christian Jongeneel, Weena 1033, 3013 AL Rotterdam, tel. 010-4049898; e-mail: secretariaat@abharrewijnprijs.nl.

  • Klik hier om meer te lezen over de uitreiking van 2010.
  • Klik hier om te lezen over de uitreiking van 2009.

Externe link:

  • Klik hier om naar de eigen website van de Ab Harrewijn Prijs te gaan.

Naar de top van de pagina

Naar startpagina Ab Harrewijn Prijs

Naar overzichtspagina projecten

 

Ab Harrewijn Prijs