A leeg A
home > eva > Inspiratiedagen

Inspiratiedagen

Actieve vrouwen met elkaar in gesprek

Op 16 en 17 oktober 2008 genoot een twaalftal vrouwen, afkomstig uit diverse streken van het land, gastvrijheid in het Dominicaans Activiteiten Centrum (DAC) in Huissen. Zij waren bijeen om ervaringen uit te wisselen over hun betrokkenheid in verschillende belangenbehartigingsgroepen met en voor vrouwen in armoede. ‘Wat beweegt je, kunnen we iets van elkaar leren en hoe kijk je naar de toekomst?’ waren onderwerpen die ter sprake kwamen.

De eerste dag ging de aandacht vooral naar ieders eigen groep en achterban en vertelden de deelneemsters elkaar hoe ze in EVA, de Cliëntenraad of Vrouwen in de Bijstand actief geworden waren.
De vingers van je hand
De hand blijkt daarbij een mooi hulpmiddel: met de duim – omhoog - kun je zeggen wat je ‘top’ vindt, waar je tevreden over bent in jouw groep. De wijsvinger duidt de richting aan waarin de groep zich beweegt. De middelvinger staat voor ‘hier baal ik van, dit vind ik shit’ in mijn groep, de ringvinger voor waar je trouw aan wilt blijven en de pink voor ‘kleine dingen’ die belangrijk zijn. Als ‘top’ werd vaak genoemd: de onderlinge steun en bemoediging die in de groep ervaren wordt, je verhaal kwijt kunnen, als vrouwen met elkaar en samen met andere groepen sterker staan. Een ‘middelvinger-ervaring’ is dat je als Vrouwen in de Bijstand-groep soms het gevoel hebt als minderwaardig te worden beschouwd, dat je als Cliëntenraadslid, ondanks alle kennis die je hebt, toch te weinig bereikt en je dan machteloos voelt en dat je als EVA-vrouw merkt hoe leden van je groep murw en passief worden en niet komen opdagen voor een activiteit die je georganiseerd hebt. Trouw willen we blijven aan onszelf, aan het kritisch blijven volgen van ontwikkelingen en waar nodig aan de bel trekken, aan het elkaar blijven opzoeken en samenwerken.
Wat gebeurt er om ons heen?
De tweede dag stond in het teken van mogelijke externe inspiratiebronnen. Daartoe was een aantal gasten uitgenodigd, die vertelden hoe zij met vrouwen (en ook mannen) contact proberen te leggen om gezamenlijk vragen en problemen te lijf te gaan. Maatje van Steenbergen van KCMA Gelderland en Els Roumen van EVA/Cliëntenraad Arnhem vertelden over hun inspanningen om EVA in Arnhem en omgeving nieuw leven in te blazen door het opzetten van een virtueel netwerk: een ontmoetingsplek op internet. Daarbij denken zij niet per sé aan informatieverschaffing, want die is volgens hen voldoende beschikbaar, maar aan een plek ‘waar je elkaar kunt vinden en gevonden worden’, waar je vragen kunt neerleggen en oplossingen aangereikt kunt krijgen. Daarbij gaan zij er vanuit dat (jonge) vrouwen tegenwoordig geen tijd meer hebben om naar (groeps)bijeenkomsten te gaan, doordat zij een baan (moeten) hebben, dat zij wel behoefte hebben aan contact met lotgenoten en dikwijls wel over een computer met internetverbinding beschikken en gewend zijn daarmee om te gaan. Het plan roept veel reacties op bij de groep: hoe willen jullie je bekend maken? Wie gaat zo’n site onderhouden? Hoe wordt die site gevonden door degenen voor wie hij bedoeld is? Voor de vragen die opgeworpen worden blijken op sommige plaatsen al antwoorden gevonden te zijn. Zo blijkt bijvoorbeeld Stichting Leergeld vaak mensen op een minimum, met schoolgaande kinderen, te ondersteunen met een PC. En een gemeente kan veel bijdragen aan de naamsbekendheid van een groep door het (web)adres van de groep te vermelden op de gemeentelijke website.

Ouder en Kindcentra

We zijn nog lang niet uitgediscussieerd over het Arnhemse initiatief als zich twee nieuwe gasten aandienen, die komen vertellen over hún activiteiten. Het zijn Jeannet Janssen Duyghuysen en haar collega Lucille, beiden verbonden aan de Nijmeegse Welzijnsorganisatie Tandem en nauw betrokken bij de opzet en het functioneren van een aantal 'Ouder en Kindcentra', soms ook wel Moeder- of Vadercentrum genoemd. Zij zijn uitgenodigd omdat deze centra heel succesvol zijn in het bereiken van vrouwen in armoede. Jeannet is ook betrokken bij de landelijke organisatie van Moedercentra. Zij vertelt waar het concept en de aanpak van de Moedercentra (MC) vandaan komt en wat een MC (of OKC) is en hoe het functioneert.
Een Moedercentrum is een plek waar moeders (ouders) elkaar, samen met hun kinderen, kunnen ontmoeten. Het is wijkgericht en heeft als symbool een huis. Dat huis is zelfgebouwd en heeft vier pijlers: 1. zelforganisatie en zelfbeheer 2. een open aanbod van activiteiten, bedacht en georganiseerd door de deelneem(st)ers zelf 3. inzet en werk worden beloond: er wordt altijd gezocht naar manieren waarop erkenning en beloning kan plaatsvinden en 4. kinderen horen erbij: kinderen kunnen altijd mee, ze hoeven niet weggebracht te worden (indien nodig wordt er een oppaspool georganiseerd). Op steeds meer plaatsen in het land ontstaan Moedercentra. Ze slaan aan doordat ze laagdrempelig zijn. Het is een ontmoetingspunt in een wijk, dikwijls - maar niet uitsluitend - in wijken waar mensen wonen met een laag inkomen. Ze slaan ook aan doordat zij een beroep doen op de creativiteit en zelfwerkzaamheid van de deelneem(st)ers. Ook met deze gasten ontstaat een levendig gesprek, dat helaas voortijdig moet worden afgebroken omdat de lunch op ons staat te wachten.

Wat neem je mee naar huis?

Op verzoek van cursusleidster Christien proberen we de vraag te beantwoorden wat we mee naar huis nemen, door ons voor te stellen hoe we thuis, in de verschillende groepen waarin we actief zijn, gaan rapporteren over wat we de afgelopen dagen hebben gehoord en geleerd. Dat blijkt nog niet zo simpel. Alle aanwezigen zijn het erover eens dat het inspirerend was om nieuwe mensen te ontmoeten en te horen hoe zij zaken aanpakken. Maar wat voor conclusies en ideeën men daaraan ontleent om ermee in de eigen groep verder te gaan, is een ander verhaal. Laat alles eerst maar even rustig bezinken. In de evaluatie wordt opgemerkt dat het soms wat verwarrend was dat de deelneemsters een verschillende achtergrond hadden: zowel EVA als anderszins uit de anti-armoedebeweging. De ademmeditatie, aan het einde van de eerste dag, door een van de paters Dominicanen was heerlijk ontspannend en een baken van rust temidden van de vele info en ontmoetingen. De informatie over de Moedercentra vond men indrukwekkend. Sommige deelneemsters willen daar verder mee aan de slag, mogelijk te beginnen door samen met mensen uit hun groep een bezoek te brengen aan een Moedercentrum. Tot slot stonden wij, aan de hand van enkele gedichten, erbij stil dat het 17 oktober was, Werelddag tegen Extreme Armoede.

Nel de Boer

Naar boven

Naar overzichtspagina Economie, Vrouwen en Armoede

 

Logo EVA